شیخ صدوق از ابوبصیر نقل کرده است که گفت :
    بعد از وفات امام صادق (علیه السلام) خدمت ام حمیده مشرف شدم تا او را تسلیت بگویم
پس از آنکه مدتی گریه کرد و من به خاطر گریه او گریستم فرمود : ای ابو محمد ! اگر امام صادق
(علیه السلام) را در هنگام وفات می دیدی ، امر عجیبی از آن حضرت مشاهده می کردی ،
ایشان چشمان مبارک خود را گشودند و فرمودند :
    همه خویشاوندان مرا نزد من جمع  کنید .
    پس از آنکه تمام آنها نزد آن حضرت گرد آمدند ، به آنها نگاهی کرد و فرمود:
    « ان شفاعتنا لا تنال مستخفا بالصلاة »
    کسی که نماز را سبک شمارد ، به شفاعت ما نمی رسد و از آن بهره مند نمی گردد .
                               
                                                                                                             ثواب الاعمال ،  228

    قال امیرالمؤمنین ، 
    علی (علیه السلام) :                                                                                         
                                     مسکین ابن آدم ؛ مکتوم الأجل ، مکنون العلل ، محفوظ
                                     العمل ، تؤلمه البقة ، و تقتله الشرقة ، و تنتنه العرقة .
   
    امیرالمؤمنین علی
    (علیه السلام) فرموده اند:
                                     بیچاره فرزند آدم ! اجلش پنهان ، بیماری هایش پوشیده ،
                                     اعمالش همه نوشته شده ، پشه ای او را آزار می دهد ،
                                     جرعه ای گلو گیرش شده ، او را از پای در می آورد ، و
                                     عرق کردنی او را بدبو می سازد .     
              ***
    خواستم از آرزو هایم برایتان بگویم
    از دلتنگی هایم
    از خوشحالی هایم
    از خودم ...
                       از دلم ...

              ***                      
        چه بگویم ...
       
        یا علی مددی ...
        یا علی مددی ...     

شهادت مظلومانه امام جعفر صادق (علیه السلام ) ، مؤسس مذهب
جعفری را به تمام شیعیان عزیز تسلیت می گویم.

به امید روزی که به دست ششمین فرزندش روی قبر مطهرش گنبد
طلا احداث شود .

التماس دعا
یا علی ...

    
    الهی ...
    الهی ، به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرینت نورم ده !
    الهی ، راز دل را نهفتن دشوار است و و گفتن دشوار تر .
    الهی ، چگونه خاموش باشم که دل در جوش و خروش است ،
 و چگونه سخن گویم که خرد مدهوش و بیهوش است .
    الهی ، ما همه بیچاره ایم و تنها تو چاره ای ، و ما همه هیچ کاره ایم
 و تنها تو کاره ای .
    الهی ، چون تو حاضری چه جویم ، و چون تو ناظری چه گویم .
    الهی ، چگونه گویم نشناختمت که شناختمت ، و چگونه گویم که
 شناختمت که نشناختمت .
    الهی ، بسیار کسانی دعوی بندگی کرده اند و دم از ترک دنیا زده اند ،
 تا دنیا بدیشان روی آورد ، جز وی همه را پشت پا زده اند . این بنده در 
 معرض امتحان در نیامده شرمسار است ، به حق خودت « ثبت قلبی
 علی دینک »
    الهی ، از روی آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده ام ، از انس و جان
 شرمنده ام ، حتی از روی شیطان شرمنده ام ، که همه در کار خود
 استوارند و این سست عهد ، ناپایدار .
    الهی ، رجب بگذشت و ما از خود نگذشتیم ، تو از ما بگذر !
    الهی ، ما را یارای دیدن خورشید نیست ، دم از دیدار خورشید آفرین
 چون زنیم ؟!
    الهی ، عقل گوید « الحذر الحذر ! » عشق گوید « العجل العجل ! » ؛
 آن گوید دور باش ، و این گوید زود باش !
    الهی ، به لطفت دنیا را از من گرفته ای ، به کرمت آخرت را
 هم از من بگیر !
    الهی ، دندان دادی ، نان دادی ؛ جان دادی ، جانان بده !
    الهی ، اثر و صنع توام ، چگونه به خود نبالم .

                          ***   
     بر گرفته از کتاب الهی نامه ، نوشته عارف فرزانه ،
    علامه حسن زاده آملی (حفظه الله)

    ... سپس خداوند بزرگ ، خاکی از قست های گوناگون زمین ، از قسمت های سخت و نرم ، شور و شیرین ، گرد آورد ، آب بر آن افزود تا گلی خالص و آماده شد ، و با افزودن رطوبت ، چسبناک گردید ، که از آن ، اندامی شایسته ، و عضوهایی جدا و به یکدیگر پیوسته آفرید . آن را خشکانید تا محکم شد .خشکاندن را ادامه داد تا سخت شد تا زمانی معین و سرانجامی مشخص ، اندام انسان ، کامل گردید . آنگاه از روحی که آفرید در آن دمید تا به صورت انسانی زنده درآمد ، دارای نیروی اندیشه ، که وی را به تلاش اندازد و دارای افکاری که در دیگر موجودات ، تصرف نماید . به انسان اعضا و جوارحی بخشید ، که در خدمت او باشند ، و ابزاری عطا فرمود ،‌ که آنها را در زندگی به کار گیرد ، قدرت تشخیص به او داد تا حق و باطل را بشناسد ...
    ... سپس خداوند آدم را در خانه مسکن داد که زندگی در آن گوارا بود . جایگاه او را امن و امان بخشید و او را از شیطان و دشمنی او ترساند . پس شیطان او را فریب  داد ، بدان علت که از زندگی آدم در بهشت و همنشینی او با نیکان حسادت ورزید . پس آدم یقین را به تردید ، و عزم استوار را به گفته های ناپایدار شیطان فروخت و شادی خود را به ترس تبدیل کرد ، که فریب خوردن برای او پشیمانی آورد ، آنگاه خدای سبحان در توبه را به روی آدم گشود و کلمه رحمت ، بر زبان او جاری ساخت و به او وعده بازگشت به بهشت را داد . آنگاه آدم را به زمین ، خانه آزمایش ها و مشکلات ، فرود آورد تا ازدواج کند ، و فرزندانی پدید آورد ، و خدای سبحان از فرزندان او پیامبرانی بر گزید ...

    ***                                                                                                 نهج البلاغه - خطبه 1

سلام

متاسفانه بر اثر یه اشتباه کوچیک تمام مطالب وبلاگ پاک شد
دیگه چی میشه کرد
قسمت این بود
برای عرض تسلیت می توانید نظر بدهید
هر چه قدر نظر بیشتر ، تسلی روح اینجانب بیشتر

یا علی

   شیخ صدوق از عبدالسلام نقل کرده که گفت :
دعبل خزاعی خدمت علی ابن موسی الرضا (علیه السلام) رسید و با اجازه حضرت شروع به
خواندن قصیده ای در مدح آن حضرت کرد

  « مدارس آیات خلت عن تلاوة          و منزل وحی مقفر العرصات »
محل تدریس آیات الهی که اکنون از تلاوت آیات بر کنار مانده است ، و
محل نزول وحی پروردگار که از فعالیت باز مانده است .
   چون به این شعر رسید :

  « أری فیئهم فی غیرهم متقسما      و ایدیهم من فیئهم صفرات »
غنیمتی که مال ایشان است در دست دیگران می بینم که بین خودشان تقسیم می کنند
در حالی که دست خودشان از آن غنیمت خالی است .
حضرت رضا (علیه السلام) گریه کرد و فرمود : راست گفتی ای خزاعی ، و چون به این شعر رسید:

  «‏ اذا وتروا مدوا الی واتریهم      أکفا عن الأوتار منقبضات »
هنگامی که به آنها ستم شود به ستمگر خود دست انتقام دراز نمی کنند بلکه بدی را با احسان
مقابله می کنند و دستشان از انتقام خالی است .
حضرت رضا  (علیه السلام) کف دستان خود را زیر و رو کرد و فرمود : بلی به خدا قسم خالی است ،
و ...
   و هنگامی که به این شعر رسید :

  « و قبر ببغداد لنفس زکیة      تضمنها الرحمان  فی الغرفات »
حضرت رضا (علیه السلام) به او فرمود :
آیا به این قسمت از قصیده ات اجازه می دهی دو بیت اضافه کنم که قصیده تو با آن کامل شود؟

  « و قبر بطوس یا لها من مصیبة           توقد فی الأحشاء بالحرقات‏ »
  « الی الحشر حتی یبعث الله قائما       یفرج عنا الهم و الکربات »
وقبری در طوس است که برای آن مصیبت هایی است که تا روز قیامت آتش از دل های سوخته
شعله ور خواهد بود.
تا آنکه خدا قیام کننده و منتقم ما را برانگیزاند ، و غصه ها و اندوه ما را بر طرف سازد .
دعبل عرض کرد : من قبری از شما خانواده در طوس نمی شناسم ، اینکه فرمودید قبر چه
کسی است ؟
   امام‏ فرمود :آن قبر من است ، روزها و شب ها به پایان نمی رسد که طوس محل رفت و آمد
شیعیان و زائران من می گردد .
بدانید هر کس مرا در شهر طوس و در آن غربت زیارت کند فردای قیامت با من و در درجه من
خواهد بود در حالی که گناهانش آمرزیده شده باشد .
      
   و ادامه حدیث ....

   ***
   به نقل از ترجمه کتاب القطرة - ج 1  ص 623  با تلخیص

میلاد امام رضا (علیه السلام ) را تبریک می گوییم
یا علی ...