. : آدم و حوا : .

نقدينگي ... !

عبدالله — Fri, 04 Jul 2008 22:28:00 GMT

سلام دوباره
پست قبلي رو كه مي نوشتم ، در پايان داستان راجع به مطلبي
مي خواستم چند جمله اي اضافه كنم كه نمي دونم واسه چي سيستم
گير كرد و هر چه قدر خواستم ادامه متن روبفرستم ، نشد كه نشد .
واسه همين تو يه پست جداگانه خدمتتون رسيدم .
تصميم دارم از اين به بعد گاها ، نظر و به بيان ديگر نقد ابتدايي خودم
راجع به كتاب هايي( اغلب رمان ) كه خونده ام رو براتون بذارم .
اين كتاب ها اغلب از كتاب هاي مطرح در اين عرصه هستند . اسم چند
تا از كتاب هاي مورد نظر بدين قرار است :
آبي تر از گناه ، چراغ ها را من خاموش مي كنم ، طوفان ديگري
در راه است ، من او ، بادبادك باز ، استخوان هاي
دوست داشتني ، اندكي سايه ، و ...
برا همين هم مي خوام ببينم خوانندگان عزيز هم از اين مطلب استقبال
مي كنند و يا اصلا ول معطليم و بريم بچسبيم به كار هميشگي مون ،
مي گين كدوم كار ، خب معلومه ! كپي (جوانمردانه ! ) مطالب از
وبلاگ هاي ديگه
ضمنا از نظرات و نقد هاي خوانندگان هم استقبال مي كنم و
اگه به نظر شما هم كتابي مناسب ميرسد ، دريغ نفرماييد .
پس تا بعد ...
خدانگهدار

زندگي ... !

عبدالله — Wed, 02 Jul 2008 22:35:00 GMT

   يك زوج 55 ساله به مناسبت سي و پنجمين سالگرد ازدواجشون رفته بودند
بيرون كه يه جشن كوچيك دو نفره بگيرند .
   وقتي توي پارك زير يه درخت نشسته بودند ، يكهو يه فرشته كوچيك خوشگل
جلوشون ظاهر شد و گفت : به خاطر اينكه شما هميشه يه زوج فوق العاده بوديد
و تمام مدت به همديگه وفادار بوديد ، من براي هر كدوم از شمايه آرزو
بر آورده مي كنم.
   زن از خوشحالي پريد بالا و گفت : اوه ! چه عالي ! من مي خوام همراه شوهرم
به يه سفر دور دنيا بريم . فرشته چوب جادويش رو تكون داد و پوف ! دو تا بليط
درجه اول براي بهترين تور مسافرتي دور دنيا توي دستهاي زن ظاهر شد .
   حالا نوبت شوهر بود كه آرزو كنه . مرد چند لحظه فكركرد و گفت : خب ...
اين خيلي رمانتيكه . ولي چنين بخت و شانسي فقط يه بار تو زندگي آدم پيش
مي آد . بنابرين خيلي متاسفم عزيزم ... آرزوي من اينه كه يه همسري داشته
باشم كه ده سال از من كوچيكتر باشه !
   زن و فرشته جا خوردند و خيلي دلخور شدند . ولي آرزو آرزو است و بايد بر آورده
بشه . فرشته چوب جادويش رو تكون داد و پوف !
مرد 65 سالش شد !
***
(ضميمه چار ديواري روزنامه جام جم ، دوشنبه )
***

گناه ...

عبدالله — Sun, 18 May 2008 20:23:00 GMT

ما گنه کاريم ؛ آري ؛ جرم ما هم عاشقي است

آري اما آنکه آدم هست و عاشق نيست ؛ کيست ؟

زندگي بي عشق ؛ اگر باشد ؛ همان جان کندن است

دم به دم جان کندن اي دل کار دشواري است ؛ نيست ؟

زندگي بي عشق ؛ اگر باشد ؛ لبي بي خنده است

بر لب بي خنده بايد جاي خنديدن گريست

زندگي بي عشق اگر باشد هبوطي دائم است

آنکه عاشق نيست ؛ هم اينجا هم آنجا دوزخي است

عشق عين آب ماهي يا هواي آدم است

مي توان اي دوست بي آب و هوا يک عمر زيست ؟

تا ابد در پاسخ اين چيستان بي جواب

بر در و ديوار مي پيچد طنين چيست ؟ چيست ؟...

قيصر امين پور
***

پيشاپيش ايام شهادت ام ابيها ، فاطمه زهرا (عليها السلام) را به شما تسليت مي گويم .

لحظه ديدار

عبدالله — Mon, 28 Apr 2008 20:25:00 GMT

جز هوسي در سر ما ، گو تو ني                                جز هوسي در سر او ، گو تو ني
در سر ما بود هوس با قدم                                              در سر او بود هوس با خدم
لحظه ديدار ز ما بر گرفت                                         چشم و به سوي دگران رو گرفت
شاهد ما آب دو چشمم نديد                                                کز پي ما يار دگر بر گزيد
چشم ز چشمش ، همه در چشم شد                    خواب ز خالش ، همه در خواب شد
چشم ز جورش ، همه در خواب به                           خواب ز لطفش ، همه از چشم نه
در هوسش پير جواني گزيد                                         وز ستمش خام به پيري رسيد
کنج لبش ، آب حيات است و بس                           عطر تنش ، بوي گلاب است و بس
خنده او آب رخ پسته برد                                                 گريه او از لب جو خنده برد
سرو خجل گشت چو قدش بديد                          مشک به سر کوفت چو بويش شنيد
غنچه مگر از لب او بد شنفت                                     يا دهنش ديد و ز نخوت شکفت
سحر مبين در خم ابروي اوست                            جان « عبدالله » در گرو لطف اوست

***

شعر (اگه بشه بهش شعر گفت ) از خودمه !

شقايق شيدا

عبدالله — Fri, 11 Apr 2008 13:32:00 GMT

شقايق گفت : با خنده نه بيمارم ، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته ، به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود

ز آنچه زير لب مي گفت
شنيدم سخت شيدا بود

نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود - اما -
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرد ريشه اش را و
بسوزاند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت

بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را
به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده ،

که ناگه چشم او
افتاد بر رويم
بدون لحظه اي ترديد، شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جدا کرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي
هوا چون کوره آتش، زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد چه خاکي بر سرم ريزم
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست

خودش هم تشنه بود اما !!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
و حالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب،نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد
دگر از صبر او کم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد - آنگه -
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما !

آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

"بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل"

ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد

***

شعر نمي دونم از كيه
همين

نامه اي به مادرم حوا

عبدالله — Sat, 05 Apr 2008 16:33:00 GMT

به نام ريشه تمام پرسش ها

... و خورشيد طلوع كرد ، بي آنكه رسوايي زمين را تخمين زده باشد .
و تو دوشادوش پدرم آدم ، پا به خانه بي سقف خود نهادي .
سرت گرم شد به پرورش برادرهايم - هابيل و قابيل - راستي چه كسي قابيل ما را برادر كش كرد ؟
هر چه بود ، آن قدر سرگرم شدي كه من و خواهرهايم را از ياد بردي و ما را به مهد كودك
تاريخ سپردي ، بي آنكه سراغي از حال ما گرفته باشي .
ورق بزن ، پرونده تك تك ما را ورق بزن ! جز روزهاي سياه ، جز محروميت و ظلم ، جز اندوه و آه ، چه
در صحيفه تقدير ما مي يابي؟ خواهر بزرگ هايم در اوايل تاريخ ، پس از تو ، چنان مقهور سرنوشت
شوم خود بودند كه زنده به گوري بر تقدير آنان ، مهر رهايي مي زد ، بي آنكه تو بپرسي
« باي ذنب قتلت »
شان خواهران مرا در هيچ نقطه تاريخ ، رعايت شده نخواهي يافت .
از وقتي حكم در دست مردان قرار گرفت ، ما محكوم مانديم ... محكوم زن بودن خويش !
از قصه هاي تلخ گذشته ، فاصله مي گيرم . مي خواهم برايت از همين امروز بنويسم ،
از همين آغاز هزاره سوم زمين . براي همين ، تو را از جاهليت چهارده قرن پيش و عبوس شدن
چهره مردان ، هنگام شنيدن خبر تولد دختر ، به جاهليت هزاره سوم و به روزگار تلفيق
جهل و مدرنيته ، فرا مي خوانم .
اي اولين مادر !
هرگز فكري به حال دخترانت ، در اين عصر كرده بودي ؟ تو نيستي تا پاسخ گو باشي
تمرد انسان را در مقابل حقيقت روشن . همين انسان كه خدا بر ناتواني اش تاكيد ها كرده است‏ ،
شايد به ظاهر از يك انقلاب كارگري در غرب ، سرچشمه گرفته باشد ، اما ريشه هايش عميق تر از
هشت مارس است ، نهضتي را مي گويم كه به نام حمايت از حقوق زن بر پا شد ، اما ارمغاني جز
پريشاني و ظلمت با خود نياورد .ديروز نگاه به خواهرانم ، نگاهي ابزاري بود ،
در قالب سنت و جهالت ها و امروز نگاه به من و دختران امروزت ، نگاهي ابزاري تر است ،
در قالب تمدن و تكنولوژي . من از سرگرداني در طوفان هاي بي اصل و نسب اين تاريخ مكدر ،
به تو پناه مي آورم .
فقط به يك سوال من جواب ده !
به من بگو پدر در حق برادرانم چه كرد كه آنان جنس غالب شده اند و كوتاهي تو در حق دخترانت
چه بوده كه مغلوب شدن ، هماره بر پيشاني تقدير ما ثبت شده است ؟
<**جواب نامه را از اينجا بخوانيد**>
به نام او كه همه پاسخ ها از اوست

دختران سرزمين تكامل ! منتظر بودم قبل از آنكه به شنيدن مرثيه هاي تلختان دعوتم كنيد ،
از مقامي كه خداوند در منتهاي رافت و مهرباني اش ، آن را مختص شما كرده ، سخن بگوييد .
اگر نژاد آفرينش را مرور كني ، خوب مي بيني كه در ذات آن ، زوجيت ، اصلي انكار ناپذير است .
مبناي خلقت تمام كائنات ، بر اصل زوجيت بنا شده است . اگر به اين حقيقت ملموس با نگاه
تعقل بنگري ، نه براي من و نه براي تو ، جاي ابهامي باقي نمي ماند ، زيرا هيچ برتري و قياسي
از جانب خدا ، بر جنسيت انسان ، انجام نگرفته است .
پاسخ تمام پرسش هايت را خدا در اساس نامه اي به نام كوثر عطا كرد . او را فرستاد تا
سند ملموس اهل زمين باشد . بشري از جنس خودتان ... آمد تا ابتريت آنان را كه بانيان
زنده به گوري خواهرانت بودند ، رقم بزند . از من چه مي پرسي ، وقتي خدايت ، كامل ترين
پاسخ ها را به تمام سؤالات تو خواهرانت در هر برهه زمان ، داده است . راز پريشاني خود را در
اين طوفان هاي بي اصل و نصب پرسيده بودي .
فكر مي كردم در اين عصر ( به قول خودت ) مدرنيته ، تاكنون فهميده باشي كه همه اينها ريشه
در افراط و تفريط هاي بر خواسته از جهل يا غرور اومانيستي انسان معاصر دارد .
فكر مي كردم دانسته باشي كه الگوگيري خواهرانت از فرهنگ برهنگي ، ريشه در خودباختگي
مقابل جاذبه هاي فريبنده نظام ماده دارد و ريشه هاي اينها ، چيزي جز سستي اعتقادات نيست ،
اعتقاد به ارزش هايي كه خدا به تو هديه داده ، اگر در كنه آن غوطه ور شوي ، به يقين ،
نه تنها از برادرانت كمتر نيستي ، بلكه تازه خواهي فهميد نظام الهي ، چقدر
تو را و مصالح منطبق بر فطرت تو را لحاظ كرده است .
آن جاست كه ديگر جز شرمساري در برابر قانون عدل خداوند ، ياراي هيچ بياني نخواهي داشت .
امروز كه خوب مي نگرم ، مي بينم كه ابتداي همه قضاوت هاي نا صحيح و اعتراض هاي تند بشر
به خداوند و خلقت او ، نا آگاهي است ، درست مثل خطاي اول من و پدرت ‍،
حال كه عرصه آگاهي براي تو خواهرانت بيش از هميشه تاريخ مهياست ، بكوش تا از فريب
ابليس جهالت ، در امان باشي .
مادرانه برايت دعا خواهم كرد .
                                                                امضا
                                                                مادرت حوا
   ***
   منبع : مجله پرسمان ، شماره 62
   به قلم : محبوبه زارع

سلام

عبدالله — Wed, 19 Mar 2008 20:30:00 GMT

سلام

پيشاپيش عيد نوروز رو به تمام شما عزيزان تبريك مي گويم
سال خوبي در پيش رو داشته باشيد
التماس دعا دارم
يا علي ...

28 صفر

عبدالله — Thu, 06 Mar 2008 20:28:00 GMT

سلام

ايام رحلت پيامبر رحمت ، آخرين سفير الهي ، اشرف مخلوقات ، محمد مصطفي (صلي الله عليه و آله)
و همچنين سالروز شهادت مظلومانه و غريبانه سبط اكبر ، امام حسن مجتبي (عليه السلام ) همچنين
سالروز شهادت غريب طوس ، امام رضا (عليه السلام) را به پيشگاه امام زمان و رهبر انقلاب و
شما عزيزان تسليت عرض مي كنم .
يا علي ...

سه طلاقه !

عبدالله — Sat, 23 Feb 2008 18:31:00 GMT

    ضرار بن ضمره ضبايي ، از ياران امام (عليه السلام )
به شام رفت ، برر معاويه وارد شد .
    معاويه از او خواست از حالات امام بگويد ، گفت :
    علي (عليه السلام ) را در حالي ديدم كه شب،
پرده هاي خود را افكنده بود ، و او در محراب ايستاده ،
محاسن را به دست گرفته ، چون مار گزيده به خود
مي پيچيد ، و محزون مي گريست و مي گفت :
    اي دنيا ! اي دنياي حرام ! از من دور شو ،
آيا براي من خود نمايي مي كني ؟ يا شيفته من
شده اي تا روزي در دل من جاي گيري ؟
هرگز مباد !
غير مرا بفريب ، كه مرا در تو هيچ نيازي نيست ،
تو را سه طلاقه كرده ام ، تا بازگشتي نباشد ،
دوران زندگاني تو كوتاه ، ارزش تو اندك ،
و آرزوي تو پست است .
    آه از توشه اندك ، و درازي راه ، و دوري منزل ،
و عظمت روز قيامت .
    ***
    نهج البلاغه ، حکمت 77
    يا علي ...

حديث عشق

عبدالله — Sat, 26 Jan 2008 21:26:00 GMT

سلام
يه دونه از شعراي خودم رو براتون ميذارم و انتظاري ندارم جز اينكه ...
جز اينكه نظراتتو نو برام بنويسيد .
براي توضيحات بيشتر به يادداشت با عنوان ( اي دوست ... ) مراجعه كنيد !
***
                                                           حديث عشق
زيباتر از دلدار ما ، آيا کسي دارد سراغ                             يا بر مثال قامتش ، کس ديده سروي را به باغ
دارد ز بختم آگهي ، موي بلند و چشم او                          سوداي خال گونه اش ، چن لاله ام بنهاده داغ
از رخ نقابش بر كشد ، مه رخ بپوشاند به ابر                     در پيش زيبا منظرش ، طاووس مي ماند به زاغ
مشكل نمايد زان دو لب ، كامم روا گشتن شبي                 هم كي ز بند زلف او ، اين جان من يابد فراغ
ديشب به خوابي اندرش ، ديدم بر رندان مست                       گفتم شب تار مرا ، يارا ، نيافروزي چراغ
گفتا حديث عشق را ، نامحرمان مي نشنوند                      گر طالب بشنيدني ، بر لب نه اين زرين اياغ
BlueBoy اگر خواهي ترا در بزم نيكان ره دهند             بايد همه شب تا سحر ، روشن همي داري چراغ
***
براي توضيح كلمه BlueBoy به همان يادداشت ( اي دوست ... ) مراجعه نماييد .